Szpakblog

Ja pierdole, to był szalony początek roku. Nigdy w Ĺźyciu nie wszedłem w nowy rok swojej egzystencji z takim rozpizgajem umysłowym. Wszystko przez studia i Ĺźycie bez smyczy, kagańca. Cały czas coś się dzieję, cały czas coś się zmienia i losowo obiera tor wydarzeń. Najlepsi Ĺźyciowi filozofowie cały czas pieprzą coś o stracie własnej toĹźsamości. Co oni mogą o tym wiedzieć?! W tym momencie moje Ĺźycie moĹźna porĂłwnać tylko do syfu w moim pokoju. Syf jest poniewaĹź nie mam czasu posprzątać. Cały czas coś robię lub nie mam siły na nic, wtedy leżę na plerach i wpatruję się w szarość ściany dopĂłki nie zasnę. jestem jak ten pokĂłj; zagracony, zapuszczony i pełen wszelkich osobliwości. Puste butelki, puszki, przepełnione popielniczki leżą na przemian z notatkami i książkami. Nic nie jest poukładane i nic nie jest na swoim miejscu. Na półce i ziemi leżą części od zepsutego komputera, szafa jest dla mnie pojęciem abstrakcyjnym. Takie jest teraz moje Ĺźycie… Syfiaste, ale własne. I za cholerę nie mam zamiaru opuszczać Torunia.